vrijdag 13 maart 2026

Gegroet, dappere soldaat met zelfopgelegde dienstplicht in het BigTech leger!

In een op youtube geplaatst filmpje, hoorde ik David Bowie zeggen in een interview uit eind jaren 90 over het toen opkomende internet dat er zeker veel goeds mee zou kunnen worden gedaan, maar, helaas, uiteindelijk nog meer kwaad. De plaatser van het filmpje roemt Bowie's visionaire kwaliteiten, maar zonder iets af of toe te doen aan de zanger zijn visie, heeft dit helaas weinig met visionair zijn te maken. Dit betreft een oer-mechanisme, verwant aan de bekende Jevons Paradox. Zo'n 600 jaar voor Christus schreef Plato in de Republiek "The true creator is necessity, who is the mother of our invention." Technologie filosoof Kranzberg keerde het om, innovation is the mother of necessity, en zo is het, weten we nu (2600 jaar om een paar woorden in de goede volgorde te krijgen...). 

Al sinds ons ontstaan hebben we technologie nodig om te overleven: kleding voor het ontbreken van vacht, vuur voor warmte en voedselbereiding en hefbomen (hamers, speren, etc.) voor extra kracht. Technologie is feitelijk vanaf het begin de kracht van beperking! Maar we mogen nooit uit het oog verliezen dat de technologische – kunstmatige – versterking van onze reikwijdte (kracht, macht, heersen over onze biotopen) makkelijk tot uitputting van onze bronnen, en/of van onszelf kan leiden. Dat was al zo toen we bossen platbranden voor landbewerking, of zelfs daarvoor, toen we via talige commando's en met door speren versterkte krachten zo efficiënt konden jagen, dat we hele populaties verdreven. Met de schaalbare technologieën van vandaag (1 keer bedenken, dan via copy-paste duizend keer afdrukken, fabriceren, of via het net verspreiden) is het potentiele gevaar (kwaad) nog exponentieel veel groter.

Photo by Troy Tumbin: https://www.pexels.com/photo/sailor-statue-with-national-flags-on-clear-day-36366020/

De kwestie is niet wat er technisch in potentie mogelijk is. Daar kunnen we snel uit zijn, bijna alles. Genezen van tumoren, auto-immuunziekten door toepassing van slimme algoritmes? In potentie ja. Komen tot betere materie-energie transmissie? Zeker. De kwestie is wat ontwikkelde technieken betekenen voor samenlevingen, ons collectieve en individuele gedrag, onze moraal en ethiek, en juist daar staan we steevast onvoldoende en (te) laat bij stil. Tegelijkertijd wordt de wisdom of the crowd, het collectieve gedrag eveneens steevast “gebruikt” (benut klinkt positiever en met het ontstaan van de klasse van bigtech is dat wellicht ondertussen versluimerend taalgebruik). De maatschappij, samenlevingen, worden steevast niet meegenomen bij technologie ontwikkeling om de ontwikkeling, en daar gaat het helemaal verkeerd, al vele jaren, maar steeds sneller en radicaler. Dus we hoeven het niet te hebben over potentiele kansen, als de risico's steevast de kansen overtreffen. Niet meer, we moeten een aantal onaangename conclusies trekken.

Sommige conclusies, zo lijkt het wel, mogen niet getrokken worden, sommige zaken moeten ongezegd blijven. Maar dat we bijvoorbeeld niet mogen zeggen dat generatieve AI slecht is, of dat een steeds grotere efficientie in het (automatisch) onttrekken en gebruiken van zeldzame grondstoffen ten behoeve van meer vervuilende en mens en natuur ondermijnende technologieën niet per se nastrevenswaardig is, wil niet zeggen dat we het omgekeerde moeten prediken. AI gaat de mensheid redden! Meer efficientie zal de mens bevrijden van de door beperking en natuur opgelegde gesels!

Laten we de eerste van deze twee beweringen nader bekijken. AI (met agency) gaat de mensheid redden! Slechts onder een uiterst cynische (en feitelijk kwaadaardige) duiding zou dit waar kunnen zijn: AI leidt tot massa vernietiging. Dat kan bijvoorbeeld doordat generatieve AI zoveel mensen de zin (levenslust) ontneemt om nog onderscheidend te willen/kunnen zijn (schrijven, denken, afbeeldingen maken, muziek maken, kunst in het algemeen, en zelfs vechten en oorlog voeren), dat grote aantallen mensen lethargisch, lusteloos en suicidaal worden, waardoor de druk van 8,2 miljard mensen op de beperkte planetaire middelen afneemt. Een andere uitwerking van dit scenario is dat killer drones hele steden uitmoorden, of desnoods hele landen. Wie het geld heeft, heeft de technologieën en daarmee de macht, en 24/7 surveillance mogelijkheden waar op grond van dodelijke AI agents hun doelwitten kunnen opsporen zijn al geimplementeerd en getraind door het (onwetende) publiek zelf.

Een derde uitwerking van een dergelijk zeer cynisch scenario zou je kunnen ontlenen aan een Dan Brown boek, waarin een door genetische manipulatie gefabriceerde biologisch agent het grote meerendeel van de mensen onvruchtbaar maakt. Wellicht kan AI een rol spelen in het effectief manipuleren van zo'n agent, en zou dan een kleine groep een antistof kunnen hebben, zodat zij in een grotendeels van mensen ontdane wereld opnieuw kunnen beginnen. Maar, u merkt het al, deze scenarios krijgen een steeds hoger conspiracy theory gehalte.

Minder cynisch. Generatieve AI gaat ons helpen ziekten te genezen... Prachtig, maar... Leven we dan straks met laten we zeggen 10 miljard mensen gemiddeld 100 jaar met minder energie en grondstoffen gebruik per persoon dan nu? Het is moeilijk in te zien hoe dat de druk op de natuur, de energie- en vooral materiaal-behoefte per persoon en de behoefte van al die individuen om onderscheidend te zijn zal reduceren. Dan toch weer cynischer, het omgekeerde is veel waarschijnlijker, en als dat uit de hand loopt is er schaarste en strijd/oorlog, waar generatieve AI een grote rol in zal spelen. En dan komen we vanzelf weer bij een van de eerdergenoemde cynische scenario's.

Het is niet leuk om cynisch te zijn. Het zijn de grote claims – de enorme gebaren – waarmee AI “verkocht” (opgedrongen) wordt aan het grote publiek, die maken dat je er nauwelijks anders naar kunt kijken dan langs eenzelfde soort grote lijnen. Herinnert u zich het nog? Generatieve AI is, zo werd direct nadat OpenAI met ChatGPT op de “markt” kwam, van eenzelfde impact als de atoombom, we zullen ons er toe moeten verhouden en wegkijken is geen optie. OpenAI gaat nu agents voor het Amerikaanse leger ontwikkelen. Ons leger – Europa – moet nu wel inspringen, anders worden we onder de voet gelopen. Op linkedin zag ik een post, waarin iemand mensen die weigeren generatieve AI te gebruiken vergelijkt met mensen die een vaccinatie weigerde. Hij bekrachtigde zijn argument met een psychologisch onderzoek, dat liet zien dat mensen telkens als een argument wordt ontkracht waarom ze tegen AI (of vaccinatie) zijn, ze andere argumenten vinden en dus niet van (moreel) standpunt veranderen. Gelukkig zag ik meerdere commentaren die dit (mi onzinnige) argument tackelde, het is 180 graden omgekeerd. Een meisjesschool in Iran kan door VS/Israel uit de lucht worden geschoten door een (foute) genAI analyse, legers kunnen met steeds minder “ skin in the game” (Nassim Talen) grootschalige slachtpartijen aanrichten, schrijvers, kunstenaars en andere burgers kunnen door genAI gemarginaliseerd worden, en het publiek kan als training-soldaten de grote ontregel machinerie fijnmazig versterkt terugspelen in de handen van de aller-machtigste, maar tegen zijn is .. irrationeel. Wat ik tegen de plaatser van de post zou willen zeggen, maar niet heb gedaan, is “Gegroet soldaat met zelf opgelegde dienstplicht in het BigTech leger!”


donderdag 5 maart 2026

Motor van de downfall? Van onnodig naar aardig om te hebben naar niet meer zonder kunnen!

Jan Willem de Graaf & Deborah de Graaf

“Wat vindt u van een mobiele telefoon, die u continu bij u draagt zodat u 24/7 bereikbaar bent?” Eind jaren negentig vond een merendeel van de ondervraagden het volstrekt onnodig. Een substantieel deel vond het zelfs onwenselijk. Wat vindt u van een machine die het werk met stoffer en blik goeddeels overbodig maakt? Of van voor iedereen een auto, om veel verder van je werk te kunnen gaan wonen? Eind jaren 30 van de vorige eeuw zou je ongetwijfeld soortgelijke reacties hebben gekregen. Dichter bij nu, eind jaren 10 van de 21ste eeuw: Wat vindt u van computers die het schrijven van teksten van u overnemen? Of het maken van plaatjes, muziek of andere kunst? Onnodig, onwenselijk, en (toen nog voor de meesten van ons) onvoorstelbaar! Wat vindt u van Orwell's 1984? Wat vindt u van mensen waaronder voormalig US president kandidaat Bernie Sanders1 dat AI steeds meer zal bijdragen aan dehumanisering van de wereldbevolking? Wat vindt u van drones die autonoom rondvliegen en op basis van grondige analyses in staat worden gesteld potentiële aanslag plegers uit te schakelen? En verkrachters? Inbrekers? Verkeersovertreders?

Veranderingen kunnen snel gaan, maar ze voelen toch bijna altijd aan als geleidelijk. Daardoor heeft onze acceptatie ervan toch altijd veel weg van die spreekwoordelijke kookpot, waarin het water steeds warmer wordt, waardoor je er veel langer in blijft zitten, dan wanneer je in één keer in het veel te hete water zou springen. Hoe kunnen we met zaken die comfortabel lijken, uiteindelijk de verleiding blijven weerstaan en dus niet buigen? Ik ben bij een D66 bijeenkomst geweest net voor de verkiezingen, waarin uit de zaal angst voor het oplossen van het energieprobleem met kerncentrales werd gepareerd als dat gaan we niet doen. Maar al onze tig tech verslavingen vereisen steeds meer energie, en fossiel is onwenselijk en raakt op... Zaken die eens onnodig leken, toen aardig om te hebben (zoals een eigen auto, naast het openbaar vervoer, of een internet, waarmee je op je telefoon naast bellen ook van alles kunt opzoeken, of een digitale AI assistent die in jouw naam teksten, tekeningen en muziek kan genereren op grond van wat grove aanwijzingen), zijn ondertussen voor de meeste van ons pure noodzaak geworden.

Deze week las ik een artikel van Rutger Bregman (Stop met ChatGPT: Jouw abonnementsgeld financiert Trumps machtsmachine, NRC 2 maart 2026), over de noodzaak om te stoppen met de Amerikaanse tech-platforms, omdat die het steeds meer autocratisch (minder democratisch) wordende Trump-regime ondersteunen. Er werd in de sociale netwerken veel gereageerd op het artikel, en talloze alternatieven voor onder meer Microsoft, OpenAI, Google en Meta passeerden de revue. Velen betoogden in mijn LinkedIn bubbel dat we moeten stoppen met ChatGPT (OpenAI), want dat baas Sam Altman een contract had getekend met het Pentagon om autonome drones en andere wapensystemen te (helpen) ontwikkelen. Onze NOS site meldde een week geleden nog dat de Nederlandse Defensie vooral nieuw hightech geschoold personeel zoeken, voor AI analyse van data, maar dat we geen autonome wapens zullen gaan ontwikkelen? Ja, ja, denk ik dan... Hoe zat het ook alweer, nu met die haan? Eer die drie keer had gekraaid...

Mijn stofzuiger en ik!

Opvallend in mijn bubbel was dat werkelijk onder de soms wel 100 commentaren op een post die verwees naar het Bregman krantenartikel NIEMAND reageerde dat misschien afbouwen van de energieverslindende (en beslist ook dehumaniserende) generatieve AI de beste (meest duurzame) oplossing zou zijn. Niemand, behalve, moet ik eerlijk zeggen, Bregman zelf. Deze man is geen idioot... Idioten zijn we vast niet allemaal, maar idioot gedrag zien we werkelijk overal: mensen die beweren te “koken” met Chat (GPT), of “muziek te maken” met generatieve AI, of al die vreselijke generatieve AI plaatjes op het internet te zetten. Het mechanisme van onnodig naar aardig om te hebben naar niet meer zonder te kunnen is voor mij in de middelste stap blijven hangen, ik vind het ronduit onaardig om te hebben, laat staan onmisbaar. Dat staat los van de dehumaniserende gevolgen van onze massale inzet voor training: feitelijk is iedere gebruiker van generatieve AI een soldaat, een trainer, en al die onnozele onschuld dient uiteindelijk de macht van de allerrijkste, de bigtech-bazen.

PS Overstappen naar Europese GeneratieveAI (of andere BigTech) lost natuurlijk nauwelijk iets op, want als een bedrijf nieuwe sleuteltechnieken ontwikkelt met inzet van duizenden gebruikers als "trainings-leger", zal zolang geld/macht regeert dit toch rechtstreeks of via omwegen in handen komen van wat Bregman noemt Trumps machtmachine... Immers in een kapatalistisch of zelfs neofeodalistisch systeem is alles te koop, en geld macht!

1https://www.youtube.com/watch?v=1oS35oWWl28&t=1s

maandag 2 maart 2026

Laufey, een teken van hoop!

“Goede (pop)muziek, die werd vroeger gemaakt” hoor ik regelmatig, vooral als ik met oude vrienden en/of familie ben. Programma's als “the battle of the bands”, waarin coverbands (in titel opgeplust tot tribute bands) strijden om samen als de 4 beste bands live te mogen spelen in de Ziggo dome. Het publiek en een driekoppige “vak” jury (met 2 ouderen en 1 middelbare leeftijder) beoordelen hoe goed ze de meestal jaren 60 tot (hooguit) 90 band of solo artiest nadoen. Dit bevestigt het beeld dat muziek vooral iets was waar we vooral vroeger mee bezig waren, en daaruit wordt dan vaak geconcludeerd dat het tegenwoordig niks meer is.

Hoeveel deze conclusie naast de waarheid ligt, werd gisteravond (1 maart 2026) voor mij bewezen in... jawel, diezelfde Ziggo dome. Samen met mijn zeventienjarige dochter Dorinthe reisden wij naar Amsterdam, om de Ijslandse (26 jaar oud) singer-songwriter en multi-instrumentalist (cello, gitaar en piano) Laufey met haar band te zien optreden. De hele Ziggo dome zit volgepakt met jonge mensen (grotendeels tussen 15 tot 30, schat ik in) die al die prachtige eigen liedjes woord voor woord meezingen. Het contrast met de vorige keer dat ik in de Ziggo dome was (Roger Waters met Pink Floyd muziek, met een spectaculaire show en daarna Deep Purple) kan niet groter zijn. Was ik de vorige keren als begin zestiger nog relatief “jong”, nu is het moeilijk zoeken om een leeftijdgenoot te spotten. En de muziek? Geweldig!

Laat ik beginnen met de band. Deze bestaat vanuit de zaal gezien links een volledige strijk sectie (contrabas, cello, alt viool en viool) en (grotendeels akoestisch) gitaar en rechts drums, bas (soms contrabas) en piano (en soms keys/synthesizer voor een effect). Backing vocals komen vanuit de linker sectie (strijkers en gitaar) en Laufey zong en speelde op het middengedeelte in een schitterend sprookjesachtig decor, visueel begeleid door balletdansers. De muziek is qua stijl een combinatie van jazzy ballads, klassiek met een romantische (negentiende eeuwse) tint en popmuziek, met heel af en toe een knipoog naar de rock. Traditioneel (dus geen generatieve AI, en ook geen 20 songwriters per liedje, zoals in de in mijn oren volstrekt leeg klinkende hitparade muziek vaak het geval is), maar door de volstrekt eigen combinatie van stijlen, is het enorm verfrissend (feitelijk zelfs vernieuwend).

Vooral opvallend is het vakmanschap, iedereen op het podium is (uitzonderlijk) goed! De liedjes zijn heel eigen, Laufey zingt over zaken zoals sociale media en de verwarring die deze voor het ontwikkelen van je zelfbeeld oproepen, en over hoe je als vrouw nog steeds vaak achtergesteld wordt, en ook over de liefde, en hoe lastig het is om die te vinden. Het is kwetsbaar, bijvoorbeeld in de prachtige toegift (“letter to my 13 year old self”) zingt ze door de tijd heen (de tour heet naar het recentste album, waar ze een Grammy voor won “A matter of time”) als dertienjarige niet te wanhopen, dat het allemaal wel goed komt. En in de trein naar Amsterdam zat de hele coupe al vol met jonge fans, die dit allemaal gretig lijken te willen geloven. Kortom, ik vond dit het meest betoverende concert dat ik ooit in zo'n grote zaal heb meegemaakt.

Toen we in de trein naar huis zaten, nadat we om 10:25 snel de Ziggo dome uit moesten rennen om nog de laatste trein te kunnen halen om per OV in Aalden te komen, hadden we het er even over. Deze jonge Ijslandse heeft Grammy's, haar liedjes worden gecoverd door coryfeeën zoals Barbra Streisand, en toch heeft praktisch niemand in mijn vriendenkring ooit van haar gehoord. Hetzelfde geldt voor andere jonge artiesten, zoals basgitarist Charles Berthoud, die zo ongelooflijk virtuoos is, of jonge gitaar goden, die soms op 2 gitaren tegelijk totaal verschillende partijen kunnen spelen. Onbekend in mijn generatie. En dan maar blijven volhouden dat Eric Clapton echt kon spelen (gaap). 

Wat hier aan de hand is, daar hadden we het over, en hoe mooi het is dat jongeren zich hier toch niets van aantrekken, en soms toch via hun eigen kanalen tamelijk massaal een hedendaagse superster weten te vinden, ondanks het bokkige geknor van mijn generatie (“vroeger werd er nog muziek gemaakt”, of als ze dan al naar Laufey luisteren “retro”, zonder echt te willen luisteren). Het is wat ik de wet van Piketty noem: als na een revolutie evenwicht is hersteld rendeert vermogen meer dan arbeid. In de revolutietijd van popmuziek (jaren 60 tot en met 80) hadden bands alle ruimte en podia van de wereld, en hun hits zijn het vermogen van vandaag. Een goede band vandaag kan maar het best dat vermogen gebruiken... Maar Laufey laat zien dat ook arbeid kan renderen, zo was het optreden en het massale succes voor mij een teken van hoop! Op een nieuwe generatie!


De tickets van onze avond