67. Six-seven, zegt mijn jongste dochter
lacherig. Vorige week haalde ik de pensioengerechtigde leeftijd. Werk
(althans, betaald werk) wordt nu gedaan door anderen. Gek idee, ik
voel me nog helemaal niet oud... Het zet me wel aan het denken. Als
ik in de nacht met de auto naar huis rijd, een afstand van 120 km
moet afleggen, en verwacht dat in anderhalf uur te doen, besef ik dat
dit alleen kan omdat de samenleving de baan voor mij heeft
onderhouden, afgeschermd en schoongeveegd. Zonder na eerst miljoenen
investeringen in planning, grond aankopen of toewijzen, bouw,
materialisatie en daarna voortdurend toezicht, zou ik niet er in het
donker blind op kunnen vertrouwen dat ik niet met 130 km/uur in een
kuil terechtkom, of dat ik niet bots tegen een achtergebleven tak, of
losgeraakt onderdeel van een eerder gepasseerd vervoermiddel. En
wegen zijn er in alle richtingen, waarmee je rollend op de wielen van
je gemotoriseerde koetsje overal kunt komen. De vergelijking met curlingouders komt in mijn gedachte (ouders die alle obstakels voor hun kind uit de weg ruimen). Onze samenleving lijkt een majestueuze
curlingbaan in alle richtingen, waarvan we het beheer en onderhoud
als volkomen vanzelfsprekend zijn gaan ervaren, en ons blinde
vertrouwen erin nauwelijks bijdraagt in ons gevoel dat we dit binnen
onze samenleving te danken is aan een betrouwbare overheid.
Alles
dat wij vanzelfsprekend vinden, dat het licht gaat branden als we de
schakelaar indrukken, dat de stoepen waarop we lopen sneeuw en
ijsvrij gemaakt worden, of dat er voldoende stroom of gasvoorraad is
om de winter behaaglijk te kunnen doorkomen, dat er onderwijs van
goede kwaliteit is voor onze kinderen, berust op coördinatie van
en/of samenwerking van, door en met ambtenaren en uitvoerenden. We
vinden het volkomen vanzelfsprekend dat de overheid dit regelt en er
aansprakelijk voor is. En elk jaar komen er nieuwe mogelijkheden bij,
zoals naast de fysieke infrastructuren (wegen, rioleringen,
elektriciteitsnetten etc.), ook de digitale infrastructuren, die
toegankelijk en veilig moeten zijn. Ondernemers slingeren de
technieken de wereld in, en de overheden mogen ze reguleren, veilig
houden en, bovenal, de verantwoordelijkheid er voor nemen, want zij
zijn verantwoordelijk voor de samenleving en haar gezondheid,
veiligheid, welvaart en welzijn.
Terwijl ik door de nacht
rijd, in het volste vertrouwen dat mijn auto veilig is (RDW keuring,
APK) en de weg me niet voor verrassingen zal brengen, besef ik dat de
overheid een curling ouder is, en ik één van de vele kinderen.
Mopperen op de ouders kan ik als de beste: hadden jullie ons niet
moeten behoeden voor verslaving aan smart devices, of sociale media
en generatieve AI? Jullie beleid loopt achter de werkelijkheid aan.
Jullie moeten beter communiceren met ons, burgers. En als iets
tegenvalt, zoals de prijs van brandstof aan de pomp, dan moet de
belasting snel verlaagd worden, zodat wij als curling kinderen gewoon
door kunnen gaan met onze complexe levens.
Foto van portret dat kunstenares Tessa van Merle maakte voor mijn 67 verjaardag door partituren van Whirling Dust (dat schreef ik als begin twintiger) te vouwen en knippen!
6 7 dus. Ik besef, hier in de donkere nacht met 130 km/uur op mijn snelheidsmeter, dat ik een verwend kind ben. Makkelijk wijzen naar politici, die het natuurlijk nooit goed doen, omdat wij werkelijk alles willen, maar alleen kunnen functioneren als alle obstakels in alle denkbare richtingen van onze letterlijke of figuurlijke wegen zijn verwijderd. Nu ik gepensioneerd ben, en niet meer werkend deel neem aan de samenleving, is alles ineens veel minder vanzelfsprekend. Ik neem me voor wat minder te mopperen op politici, en niet in de domme valkuil te stappen om te denken dat we veel te veel ambtenaren hebben. Ja, het zou vast met veel minder kunnen, maar dan moeten we niet klagen dat onze schijven op het ijs al na enkele meters stranden, en we in vele spelen buitenspel zullen komen te staan.
Dus wil ik deze blog eindigen met dank, aan alle ambtenaren, bestuurders en politici, die het mogelijk maken dat ook ik me een verwend rupsje nooit mag wanen in een land van nooitgenoeg!



