Samen met onze enige nog thuiswonende dochter, keken wij ouderwets op DVD de serie Merlin van de BBC Wales, die tussen 2008 en 2012 is gemaakt en uitgezonden. Het verhaal is bekend, over koning Arthur en de ridders van de ronde tafel, waarin de jonge tovenaar al voordat Arthur Pendragon de grootste koning wordt die alle Engelse stammen en rijken verbindt, onder het juk van zijn vader Uther leeft, die streng en meedogenloos is voor volkeren en individuen die krachten (magie) in hun handelingsrepertoire hebben, die hij niet begrijpt en volgens hem de wortel zijn van al het kwaad in "zijn" rijk (Camelot). In Uther herken je de machtige dictators, zoals we er nu een heleboel aan de hoofden van wereldmachten zien: dom, arrogant, meedogenloos en even angstig als hun onzekerheid overschreeuwen met gewelddadig machtsvertoon. Tegen diversiteit, je mag niet anders zijn. En dit alles al jaren voordat Trump de macht zou krijgen! En voordat we bv weer onze tolerantie tegen regenboogvlaggen gingen verliezen.
In de serie duurt het een paar jaargangen aan afleveringen waarin Arthur opgroeit en onder het juk van zijn vader erop uittrekt om Camelot te verdedigen. Telkens wordt hij terzijde gestaan door zijn persoonlijke bediende, Merlin, een jonge die in de ogen van Arthur nogal onnozel overkomt (niet kan vechten, een onhandige slungelige houding aanneemt bij zijn dagelijks werk). Merlin mag zijn toverkracht – eens zal hij volgens de legende uitgroeien tot de grootste magier die de wereld ooit gekend heeft – beslist niet laten zien, want dan zou hij beslist door de vader van Arthur ter dood worden veroordeeld. Ook Arthur weet niets van Merlin's ware kracht. Er ontstaat desondanks een steeds hechter wordende vriendschap tussen beide jongens die langzaam mannen worden, waarbij Arthur de loyaliteit van Merlin (hij gaat geen enkele strijd met hem uit de weg, terwijl hij totaal niet kan vechten) als diepste teken van onvoorwaardelijke vriendschap ziet.
Wat Arthur niet weet, en ook vooral niet mag weten, en wat wij als kijkers wel te zien krijgen, is dat hij vaak aan de dood ontsnapt en telkens uiteindelijk ieder probleem het hoofd weet te bieden (de strijd kan winnen), doordat Merlin stiekem zijn toverkracht inzet. Merlin houdt van Arthur en Arthur houdt van Merlin, maar de vriendschap is asymmetrisch. Merlin kan alleen de slappe kluns zijn, die loyaal is tot de dood, maar hij wordt tot de allerlaatste uitzending van de hele serie niet gezien om wat hij werkelijk is, op wat hem maakt tot wat hem onderscheid van alle andere mensen op de hele wereld.
En dat kwam wel even binnen, gisteravond, toen wij de laatste aflevering van de hele serie keken. Ongelooflijk knap gedaan, en opnieuw juist een kunstproduct bedoeld voor kinderen, die zo'n diepe boodschap zo overtuigend weet over te brengen. Opnieuw voor mij, want voor mij is dat ene boek dat boven alle andere boeken uitstijgt, De kleine prins van Antoine de Saint-Exupéry (1943). In de laatste aflevering is Arthur dodelijk getroffen door het zwaard van een tegenstander (zijn halfzus Morgana) en kan Merlin die hem probeert te redden niet anders dan zijn magie laten zien. Arthur reageert aanvankelijk boos en verontwaardigd, magie is verboden, ook door hem nu hij koning is. Maar zijn liefde voor zijn beste vriend is groter dan dat, en hij begint te begrijpen hou Merlin altijd groter is geweest dan hij dacht, hoe Merlin in al zijn overwinningen een stil en onbegrepen aandeel moet hebben gehad. Hoe Merlin nooit zijn aandeel heeft opgeeist en uiteindelijk, vlak voor hij daadwerkelijk sterft, zegt hij dat hij niet wil dat Merlin ook maar ooit iemand anders was geweest dan degene die hij werkelijk was. Dan de overigens prachtige orkestmuziek die de hele serie begeleid. En wij, Victorine, Dorinthe en ik, die geen woord meer konden zeggen...
Wauw! Nogmaals, die kwam binnen. Toen ik de serie de vorige keer keek (12 jaar geleden) ontging dit alles me grotendeels. Hoeveel vrouwen achter zogenaamd grote mannen worden niet perfect door Merlin gesymboliseerd? Of in werksituaties, hoeveel mensen met grote talent laten de eer aan baasjes en bazen, terwijl die soms te dom zijn om voor de duvel te dansen? Zie ik zelf wel genoeg dat ik niet eens een schim zou zijn van wie ik ben, als ik niet in het licht van mijn grote liefde zou mogen stralen? Licht, dat net als bij Arthur, niet alleen voor de buitenwereld, maar zelfs voor hemzelf grotendeels onzichtbaar blijft.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten